De klimaatverandering was een fenomeen dat redelijk abstract bleef. Tot nu. Ze is geen dreiging meer, maar realiteit. De hitte veroorzaakte in het weekend van 27 juni in België de grootste oversterfte in decennia en er komt weer een hete week aan. In Spanje zijn de bosbranden zo hevig dat de noodtoestand werd uitgeroepen. Heel wat Fransen werden dit jaar voor het eerst met het fenomeen bosbranden geconfronteerd. Meer dan 200.000 mensen werden geëvacueerd, tienduizenden hectare natuur ging in de vlammen op. Dat de evacuatie van Bordeaux nog maar overwogen wordt, doet de schrik om het hart slaan. De gevolgen van de klimaatverandering komen wel erg dichtbij.
In contrast daarmee lijkt het fenomeen klimaatverandering weinig politici te beroeren. Geen crisisoverleg over hoe de bevolking beter te beschermen tegen de komende hitte. Geen spoedvergaderingen om een tandje bij te steken om versneld van de fossiele brandstof af te raken. Zelfs de partij Groen hult zich in stilte.
In april bleek uit de gezamenlijke klimaatcijfers van de Copernicus Climate Change Service en de Wereldorganisatie voor Meteorologie dat Europa twee keer sneller opwarmt dan de rest van de wereld. Het Europese continent warmt op met een snelheid van 0,56 graden Celsius per tien jaar. Voor Azië is dat 0,46 graden, voor Afrika 0,36 graden.
Maar wie maalt nog om de Green Deal, het plan om van Europa tegen 2050 het eerste klimaatneutrale continent te maken? De Europese Commissie heeft in december 2025 al het totaalverbod op de verkoop van nieuwe benzine- en dieselauto’s vanaf 2035 losgelaten. Nu staat ook het emissiehandelsysteem (ETS), dat de energie-intensieve bedrijven ertoe moet aanzetten minder broeikasgassen uit te stoten, serieus onder druk. Voor elke ton CO2 die bedrijven uitstoten, moeten ze over emissierechten beschikken, en die worden elk jaar duurder. De bedoeling was om in 2039 een uitstootvrije industrie te hebben.
Maar de lobby van de fossiele brandstofindustrie heeft bij de leden van de Europese Commissie goed gewerkt. Door het voorstel dat op tafel ligt, komt die CO2-vrije industrie er pas tegen 2048. Gezien de versnelling van de opwarming in Europa, lijkt dat behoorlijk laat.
Na de oorlog in Oekraïne, die een ware energiecrisis veroorzaakte, maken de oorlog in Iran en de blokkade van de Straat van Hormuz ons nog eens duidelijk hoe afhankelijk we zijn van fossiele brandstoffen. In plaats van dat besef aan te wenden om sneller werk te maken van die fossielvrije, of op z’n minst fossielarme, samenleving, doen we net het omgekeerde. Begrijpe wie kan.
