Een nieuwe week, en opnieuw is een Iraans-Amerikaanse deal over een eventuele heropening van de Straat van Hormuz “dichtbij”. Ook nu gaat dat met de nodige dreigementen gepaard en klinkt vanuit het Witte Huis de belofte dat Iran “zeer hard getroffen zal worden” mocht een overeenkomst uitblijven.
Maar die pogingen tot intimidatie worden ook weerom overschaduwd door berichten over Amerikaanse munitietekorten. Het persagentschap Reuters meldde dinsdag op basis van verschillende hooggeplaatste bronnen dat de voorraad langeafstandsmunitie die vanop de grond wordt afgevuurd de voorbije maanden dramatisch snel is afgenomen. Het zal het Amerikaanse leger jaren kosten om de putten te dempen.
Berichten over munitieschaarste gaan al mee sinds de agressieve begindagen van operatie ‘Epic fury’, meer dan 22 weken geleden. Toen joegen de VS er in enkele weken tijd miljarden aan projectielen en raketten door. De situatie is er sindsdien niet op verbeterd. De Amerikaanse reserves waren al voor de oorlog met Iran relatief beperkt, maar de schier eindeloze campagne in het Midden-Oosten heeft de druk in geen geval doen afnemen. Vorige week kwamen er vanuit overheidskringen al geluiden dat het gebrek aan defensieve Patriot- en THAAD-raketten de onderhandelingspositie van de VS tegenover Iran zou verzwakken. De defensieve spreidstand van het Amerikaanse leger, dat een hele reeks potentiële doelwitten in de regio tegen een ratjetoe aan Iraanse projectielen moet beschermen, eist zijn tol.
Nu blijkt dat ook het arsenaal offensieve Atacms (precisieraketten met een bereik van 300 kilometer) en vooral hun opvolgers, de uiterst effectieve PrSM-raketten (met een bereik van meer dan 500 kilometer), niet op een verlengde campagne is afgesteld. Offensief beschikken de VS nog steeds over opties, maar die zijn niet oneindig. Op korte termijn, en met een mogelijk conflict in de Stille Oceaan in het verschiet, lijkt een gevechtspauze in het Midden-Oosten welgekomen.
De oorlog in Iran slaat inderdaad diepe kraters in de Amerikaanse defensievoorraden, maar de munitietekorten hebben een langere geschiedenis. Het Center for Strategic and International Studies (CSIS) wijst vooral op de afbouw van de Amerikaanse defensie-industrie na het einde van de Koude Oorlog om de relatieve munitieschaarste te verklaren. In 1993 bracht toenmalig viceminister van Defensie William Perry de belangrijkste Amerikaanse wapenproducenten samen voor een diner (”het laatste avondmaal”), schrijven onderzoekers Mark Cancian en Chris Park. Perry “maande hen aan te fuseren of te diversifiëren”. Zo geschiedde. “Het resultaat was een veel kleinere industriële defensiebasis. Het aantal hoofdaannemers in de luchtvaart- en defensiesector daalde bijvoorbeeld van 51 naar 5.” Bedrijven als Lockheed Martin en Boeing kwamen als bijna-monopolisten uit die periode, en leverden de voorbije decennia zonder grote problemen munitie voor de bezettingen van Afghanistan en Irak.
De oorlogen in Iran en Oekraïne zijn echter van een ander kaliber. Eind juni bracht minister van Defensie Pete Hegseth in navolging van Perry het kruim van de Amerikaanse defensie-industrie samen. Ook een reeks technologiebedrijven uit Silicon Valley mocht aanschuiven voor wat The Washington Post als een “paradigmashift” in de nationale defensie-industrie omschreef. “Het Pentagon vertrouwt op door durfkapitaal gefinancierde start-ups om een van zijn urgentste problemen op te lossen: de Amerikaanse wapenvoorraden snel heropbouwen”, klonk het. De bereidheid bij het Pentagon om out of the box te denken, is natuurlijk geen garantie op succes. Geld zou – zelfs zonder groen licht van het Amerikaanse Congres voor extra fondsen ter waarde van 87,6 miljard dollar – geen probleem mogen vormen voor de hongerige techbedrijfjes. Het tijdig opschalen van de productiecapaciteit des te meer.
De VS behouden voorlopig voldoende capaciteit om Iran pijn te doen. Dat kan met klassieke, maar risicovolle, luchtbombardementen, maar ook met JASSM-raketten (standaard met een bereik van 370 kilometer) die vanuit de lucht afgevuurd kunnen worden. Ook de voorraad Tomahawk-raketten blijft aanzienlijk. Het is vooral bij een snelle confrontatie met bijvoorbeeld China dat de munitieschaarste zich pijnlijk zou laten voelen.
Volgens simulaties van CSIS zou in de wateren rond Taiwan vooral maritieme munitie – in staat om bewegende schepen te treffen – van belang zijn. Maar ook de voorraden Maritime Strike Tomahawk of Naval Strike Missile zijn niet meteen geruststellend. En willen de VS ook doelwitten op het Chinese vasteland treffen, dan is een uitgebreid assortiment langeafstandsraketten met hoge precisie – gezien de performante Chinese luchtafweer – geen overbodige luxe. Lockheed Martin is zijn productiecapaciteit voor PrSM-raketten razendsnel aan het opschalen. In de volgende jaren moet dat zijn vruchten afwerpen. Washington moet hopen dat het in de Stille Oceaan tot die tijd rustig blijft.
