Voetbalminnend Nederland slaakt een zucht van opluchting, Oranje heeft eindelijk een nieuwe bondscoach: Xavi Hernández, meer from Barcelona dan Manuel uit Fawlty Towers.
De zoektocht duurde lang, een paar grote inlandse namen zegden af. Arne Slot wil na zijn ontslag bij Liverpool revanche bij een clubelftal. Erik ten Hag heeft na een aantal tropenjaren gekozen voor de luwte van het technisch directeurschap van FC Twente. Daar kon hij er tijdens de voorbereiding niet aan weerstaan bij boslopen voorop te rennen – hij zal wel een gezond lichaam hebben, over een gezonde geest rijzen steeds meer twijfels. En Peter Bosz, de gedoodverfde kandidaat, wilde niet tot sint-juttemis wachten op de KNVB. Toen hij voor het WK niet eens eventjes gepolst werd, tekende de kampioenenmaker van PSV maar gewoon bij in Eindhoven.
Nigel de Jong is de technisch directeur die in dienst van de KNVB de knoop doorhakte. Hij zal voor altijd de voetballer blijven die in de WK-finale van 2010 zijn noppen in de borstkas van Xabi Alonso plaatste en daar niet voor uit het veld werd gestuurd. Scheidsrechter Howard Webb wilde zijn afscheidswedstrijd niet ontsieren door nog voor het halfuur rood te trekken, en ontsierde net daarom zijn afscheidswedstrijd.
Xavi stond die dag in Johannesburg ook op het veld. Het is eerder logisch dat de eerste buitenlandse Oranje-coach sinds de Oostenrijker Ernst Happel de WK-finale van 1978 van Argentinië verloor, een Catalaan is. Stiekem droomden onze noorderburen van Pep Guardiola. Begrijpelijk, dat ware een beetje geweest alsof Johan Cruijff d’outre-tombe eindelijk bondscoach werd. Hij liet de speler Guardiola debuteren en inspireerde ook de trainer, al zou het me niet verbazen mocht Cruijff in het hiernamaals stiekem vaker naar Jürgen Klopps Liverpool dan naar Manchester City hebben gekeken. Van de obsessie met nummer 14 raakt Nederland nooit meer af. In die zin is Xavi niet eens een buitenlander, Cruijff heeft Barcelona en al wie daar ooit speelde geannexeerd.
De coach Xavi was bij Barça geen onverdeeld succes, vooral het laatste seizoen in 2024 was hij vaker wel dan niet verongelijkt en maakte hij soms gekke bokkensprongen. Maar hij is een intrigerende keuze, en in ieder geval vele malen beter dan Roberto Martínez. Diens Belgische manager Jesse De Preter sprak dat zijn cliënt open stond voor een gesprek, maar dat hij zo goed als zeker niet te betalen zou zijn. Schaamteloos, De Preter beseft blijkbaar niet dat zijn cashcow na zijn zielige onderwerping aan Cristiano Ronaldo meer verbrand is dan de streek rond Bordeaux en Madrid bij elkaar opgeteld.
Toch miste Nederland de kans om echt te vernieuwen. Sarina Wiegman werd in 2017 Europees kampioen met Oranje en in 2022 en 2025 met Engeland. Ze haalde ook twee keer de WK-finale. In het vrouwenvoetbal. Bijna had ik er ‘weliswaar’ achter gezet, maar dat zou een ongepaste relativering van haar verwezenlijkingen zijn.
Ik beken, ik ken te weinig van vrouwenvoetbal. Ik val weleens in stukjes wedstrijden van de Red Flames, en dat is een andere sport dan het voetbal dat ik om den brode tot in het absurde volg. Na een tiental minuutjes heb ik het wel gezien. Geen paniek, dat overkomt me bij mannenwedstrijden ook.
De Tour de France Femmes is net zo beklijvend als de mannenversie. Justine Hénins backhand was mooier dan die van het hele mannencircuit bij elkaar. Natuurlijk rijdt Pogacar Vollering op een uur en had Juju geen twee punten behaald tegen Roger Federer, maar die gedachte komt/kwam niet eens bij me op als ik naar ze kijk/keek. Ik zie ook dat Tessa Wullaert erg goed kan voetballen, maar voor mijn geestesoog duikt Kevin De Bruyne op. Iets in voetbal maakt dat ik dat (op zich absurde) vergelijken minder kan uitschakelen, noem het gerust beroepsmisvorming – my mistake.
