Het hele fiasco van het Belgische selectieproces voor het EK atletiek heeft dan toch een happy end gekregen in Birmingham: debutante Saliyya Guisse won het zilver bij het hink-stap-springen. Jessica Mayon, covoorzitster van Belgian Athletics, stond donderdagavond op de eerste rij voor het medaillepodium en was er nadien als de kippen bij om haar te feliciteren. Nochtans kwam het door Mayon en haar collega’s dat Guisse tot twee weken geleden weg moest blijven van het EK. Pas toen de atletiekbond last minute – uit schrik voor rechtszaken en negatieve media-aandacht – haar strengere Belgische criteria inwisselde voor de mildere Europese, mocht Guisse samen met een dozijn andere atleten toch naar Birmingham afreizen.
Met haar zilveren medaille gaf Guisse de federatie donderdagavond lik op stuk. “Ik heb hier echt laten zien dat iedereen die volgens de limieten van de Europese federatie geselecteerd was, kans maakt op een medaille”, zei Guisse met een grote glimlach. “Als het zo simpel was om een wedstrijd te voorspellen op basis van persoonlijke records, dan zouden we op voorhand de medailles wel met de post kunnen opsturen. Maar ieder kampioenschap is anders. In elke wedstrijd kan alles omslaan.”
Guisse bleek donderdagavond het beste gewapend tegen de moeilijke, winderige omstandigheden. Terwijl veel concurrenten onder hun niveau bleven – het was die andere Belgische, Ilona Masson, die als medaillekandidaat getipt werd – greep Guisse haar moment met beide handen. “Ik kreeg de kans om te schitteren en dat heb ik gedaan”, verwoordde zij het zelf. “Door de wind was het vandaag dé dag om ver te springen. Ik wachtte op het juiste moment en sprong met de wind mee. Dat was een vrij goede strategie.” Een understatement. Guisse was met een persoonlijk record van 13,97 meter naar Birmingham afgezakt. Een record dat ze twee weken geleden op het BK had gesprongen en haar op het nippertje de Europese limiet had bezorgd. In de halve finale verbeterde ze zichzelf met een sprong van 14,07 meter en in de finale deed ze daar bijna 40 (!) centimeter bij. Haar sprong van 14.46 was goed voor Europees zilver, maar zal niet gehomologeerd worden als persoonlijk record door de te strakke meewind van +2.4 meter per seconde.
Het zal Guisse worst wezen. Met de medaille om haar nek wist ze met haar vreugde geen blijf. “Het is een hold-up, echt zot. Ik draag deze medaille op aan het kleine meisje dat op haar vierde met atletiek begon en droomde van de Olympische Spelen en kampioenschappen en dat aan atletiek en hink-stap-springen deed, in de eerste plaats omdat ze er dol op was.”
Saliyya Guisse werd geboren in Brussel als dochter van een Senegalese vader en een Belgische moeder. “Ze (haar moeder Marilyn Milants, red.) is al 26 jaar mijn coach en doet alles voor mij. Ik weet dat ze tijdens wedstrijden meer stress heeft dan ik, maar ze heeft geprobeerd om die te verbergen.” Maar ook de rest van de familie speelt haar rol in de carrière van Guisse. “Mijn moeder is mijn hoofd- en techniektrainer, mijn vader is mijn sprint- en krachttrainer, mijn vriend traint altijd met mij en mijn zus is mijn kinesiste.”
Haar vriend is Arnaud Art, jarenlang een van de beste Belgen in het polsstokspringen. Ze kreeg ook hulp van Svetlana Bolshakova, haar voorgangster die op het EK van Barcelona in 2010 Belgiës eerste brons veroverde in het hink-stap-springen. “Ik weet dat Svetlana denkt dat ze niet veel heeft bijgedragen, maar dat is niet waar. Zij geloofde in mij, ook al sprong ik toen nog geen 14 meter. Ze gaf me een ander technisch perspectief dan ik gewend was. Dat heeft me in staat gesteld om te blijven doen wat ik leuk vind en te profiteren van haar ervaring, dus ik ben haar nog steeds dankbaar.”
Het is opvallend dat Guisse pas op haar dertigste doorbreekt en bijna bij toeval kon deelnemen aan haar eerste internationale kampioenschap. Dat komt ook omdat ze haar universitaire studies motorische wetenschappen en geesteswetenschappen en sociale wetenschappen tijdelijk heeft stopgezet. “Ik had het gevoel dat ik maar half bezig was, dus heb ik voor 100 procent voor atletiek gekozen. Er is altijd tijd om mijn studies weer op te pikken als mijn carrière voorbij is”, vertelde ze vlak voor het EK in Le Soir.
Behalve die toegenomen professionaliteit is ook het grenzeloze zelfvertrouwen van Guisse de sleutel tot het zilveren succes. “Ik ben hierheen gekomen met de gedachte dat ik Europees kampioen zou worden. Ik wil niet arrogant overkomen. Ik denk helemaal niet dat ik beter ben dan anderen. Maar ik ben gewoon heel competitief. En ik weet dat ik heel hard heb gewerkt en dat ik in een wedstrijd dingen kan realiseren die ik niet per se op training laat zien. Ik ben tweede geworden, ik vind dat helemaal niet zo slecht”, glimlachte ze.
