“Na de finish hoopte ik dat ik mijn papa in de tribune zag en hem als eerste een knuffel kon geven.” Jana Van lent zocht en vond vader Geert in het Alexander Stadium van Birmingham en dook met haar bronzen medaille om de nek meteen in zijn armen. “Ik wenen. Hij wenen. Het was superspeciaal.”
Vader Geert is ook de coach van zijn dochter en zij noemt hem “mijn beste vriend”. “Dat is hij gewoon. Ik heb een heel team rond mij, maar mijn papa staat het allerdichtst bij mij. Hij betekent veel voor mij”, benadrukt de bronzen medaillewinnares op de 10.000 meter in de mixed zone. Even verderop wacht vader Geert op zijn dochter. “Ja, onze band is echt speciaal”, zegt hij. “Ik kan het niet beschrijven. We zijn natuurlijk vader en dochter, maar we zijn meer vrienden. We zeveren over alles. Jana vertrouwt mij alles toe. Ik heb ook geen geheimen voor haar. Dat is al zo van jongs af aan en is altijd zo gebleven.”
Geert Van lent kent zijn dochter zo goed dat hij tijdens de Europese finale vrijdagavond al snel doorhad dat Jana op weg was naar een groots nummer. “Ik ken haar lichaamstaal en zag: dit komt goed. Ik weet wat ze kan. Ze deed alles perfect. Toen ze nog met vier overbleven wist ik dat het binnen was. Ze is nog met overschot binnengelopen.” Het moment waarop zijn dochter als derde over de streep kwam en België de eerste langeafstandsmedaille op een EK baanatletiek bezorgde “deed zijn hartje sneller slaan dan anders”. “Normaal gezien blijf ik altijd héél kalm, maar dan kwam het besef wat ze gerealiseerd had.”
Ook hij kon zijn emoties niet bedwingen na de wedstrijd. “We huilden samen en ze zei: ‘papa, na deze strontweek gaan we van de hel naar de hemel’. Voor mij was dat hetzelfde gevoel.” Het bleef tot nu toe onderbelicht, maar het is een half mirakel dat Jana van Lent aan de start stond van de 10.000 meter. Minder dan een week geleden kreeg ze een ernstige allergische reactie. Ze ging neer op de keukenvloer en er werd getwijfeld om naar het ziekenhuis te brengen. “Zaterdag was Jana echt héél slecht. Plots viel alles weg. We waren er oprecht van overtuigd dat ze niet naar het EK kon. We zijn toch afgereisd en hebben elke seconde rust gepakt. Ze is zelfs niet naar het stadion gegaan om extra te kunnen rusten. Het was een emotionele rollercoaster, maar ze werd elke dag beter. We wisten dat haar benen goed waren, maar we hadden weinig ambitie omdat we niet wisten welk effect het op haar ademhaling zou hebben.”
Een straf verhaal, maar zowel vader als dochter wil er niet te fel mee uitpakken. “Ik sta niet zo graag in de aandacht”, zegt Geert Van lent. “Net als Jana. Toen ze woensdag naar het officiële persmoment moest, zei ze: ‘Ik ben maar een klein, onnozel loperke. Iedereen komt mij hier vragen stellen. Ik ben toch niet interessant? Ik heb toch geen verhaal. Wat moet ik vertellen?”
Ze was nochtans vierde op de EK’s veldlopen van 2024 in Antalya en 2025 in Lagoa, en vijfde over tien kilometer bij het EK running in Leuven in april vorig jaar. Ze haalde Belgische records op de 3.000, 5.000 en 10.000 meter. En nu is ze voor altijd de achtste Belgische vrouwelijke medaillewinnares op een EK. Ze staat in het lijstje met Kim Gevaert, Tia Hellebaut, Svetlana Bolshakova, Nafi Thiam, Noor Vidts, Delphine Nkansa en Saliyya Guisse. “Eindelijk heb ik een echte medaille en die ga ik héél stevig vastpakken. Het is de bekroning van vele jaren werk”, glunderde Jana Van lent.
