“Toen ik mijn stok aan Simon (Verherstraeten, red.) doorgaf, wist ik dat we op het podium zouden staan. Het is lastig te begrijpen, dat weet ik, maar ik heb vertrouwen in mijn kameraden.” Antoine Snyders lanceerde slotloper Verherstraeten in vijfde positie en de snelste van alle Falcons sprintte naar een historische bronzen medaille op het EK in Birmingham. “Ik zag die Italiaan vertrekken en hij vormde het ideale mikpunt om op te jagen. Onze race is perfect uitgedraaid”, zei Verherstraeten.
Verherstraeten stond vier jaar geleden mee aan de wieg van de Belgian Falcons, die in navolging van de 4x400m-ploegen geloofden in het potentieel van een 4x100-meter mannenploeg. Onder leiding van hoofdcoach Lieve Van Mechelen overtuigden ze Rutger Smith en Jonathan Nsenga, de Vlaamse en Waalse topsportcoördinatoren, om in 2022 een nieuw project op poten te zetten. Budget was er toen nog niet, wel een transparante manier van werken. Zo werden alle wissels op training elektronisch gemeten en openlijk besproken met zowel de atleten als hun persoonlijke trainers, om zo tot de beste teamsamenstelling te komen.
“Het is een lang proces geweest sinds de oprichting in 2022”, blikte Verherstraeten zaterdagavond terug, nadat hij het project een eerste trofee had bezorgd. “Dit is het resultaat van jaren hard werken, veel teleurstellingen en veel problemen. Nu is er eindelijk die medaille, een opluchting voor het hele team. Dat het er nu helemaal uitkomt, is een goede zaak voor de hele ploeg en de Belgische sprint in het algemeen.”
Verherstraeten gaf toe dat hij in 2022 niet had verwacht dat de Falcons vier jaar later zo ver zouden staan. “We zijn toen met veel moeite op het EK in München geraakt. Maar ons niveau is dankzij dit project elk jaar gestegen.” In 2024 grepen ze met een vierde plaats net naast een medaille op het EK in Rome. De progressie ontging Sport Vlaanderen niet en sinds 2025 krijgen de Vlaamse sprinters een halftijds topsportcontract. Dit jaar namen ze pas echt een hoge vlucht door zich op de World Relays in Botswana met een nieuw Belgisch record van 38”40 te plaatsen voor het WK van 2027. Founding father en sterkhouder Kobe Vleminckx viel geblesseerd uit, maar daartegenover stond de sterke ontwikkeling van Antoine Snyders (10”20), Emiel Botterman (10”25), Ibrahim Camara (10”26), Amine Kasmi (10”27) en Cédric Verschueren (10”30), die allen persoonlijke records liepen.
Daardoor groeide het zelfbewustzijn en het groepsgevoel van de Belgische mannen, aangewakkerd door een trainingskamp van een maand in Zuid-Afrika, voorafgaand aan de World Relays in Botswana. “Met alle mannen, zonder trainers, een maand samen in een huis. Dat is een vakantiekamp, hé”, lacht Emiel Botterman. “Dat is een echte teambuilding. De chemie tussen ons? Die zit goed, dat zie je toch? Ik ben heel blij dat ik bij dit team hoor en we zien elkaar ook heel vaak op wedstrijden en trainingen. Voor onze finale hebben we nog met Kobe (Vleminckx, red.) gebeld. Ook al was hij hier niet, hij hoort altijd bij ons. Hij heeft mee de beslissing genomen om Ibrahim (Camara, red.) in de finale te laten starten.”
One team, one dream. Dat bleek de sleutel tot het succes van de Belgian Falcons in Birmingham. “We trainen heel vaak samen en we vormen een goede mix van mannen met ervaring en jong geweld”, analyseert Simon Verherstraeten. “En we gaan nog beter worden. Wie weet wat er nog in zit voor ons? Ik denk dat we over twee jaar onder de 38 seconden kunnen gaan.” In de Europese finale liepen de Falcons 4x100 meter in 38”70, hun record staat op 38”40. “Met een chrono onder de 38 seconden spelen we op wereldniveau mee voor de medailles.” Zo lijkt het een verhaal te worden dat doet denken aan de 4x100-meter vrouwenploeg, die onder leiding van Kim Gevaert olympisch goud veroverde in Peking 2008. “Olympisch kampioen, die woorden wil ik niet in de mond nemen. Maar we mogen wel de ambitie hebben om voor mondiale medailles te strijden.”
Het contrast tussen de hechte, vrolijke groep met de teleurgestelde Rockets, die een paar minuten later in verspreide slagorde de mixed zone van Birmingham binnendwarrelden, was groot. De 4x100-meter vrouwen waren met dezelfde ambities als hun mannelijke collega’s aan hun EK-finale gestart, maar geraakten niet verder dan de vijfde plek. Dat leidde tot veel onderhuidse frustraties, waarbij de Waalse slotloopster Delphine Nkansa, goed voor individueel brons op de 100 meter, apart bleef van haar drie Vlaamse teamgenoten Rani Vincke, Rani Rosius en Janie De Naeyer.
Nkansa kwam een paar minuten voor de rest van de Rockets relatief vrolijk de mixed zone binnengewandeld. “Persoonlijk ben ik blij, en ik weet dat als ik het stokje iets eerder had gehad, ik de groep had kunnen inhalen. Ik denk dat er iets met hen is gebeurd. Ik weet dat ze er kapot van zijn, maar ik heb nog niet met ze gesproken”, vertelde Nkansa in haar kenmerkende vrolijke stijl. “Misschien ben ik later teleurgesteld, maar op dit moment ben ik heel blij met mijn prestatie. Ik denk dat we makkelijk een medaille hadden kunnen halen.”
