Het was al een maand geleden dat er nog een Israëlische bom was gevallen op de Libanese hoofdstad Beiroet, toen het woensdagavond opnieuw gebeurde. Het doelwit was volgens de Israëlische premier Benjamin Netanyahu het “geheime terreurhoofdkwartier van Hezbollah”, waar de “commandant van de Radwan-eenheid van Hezbollah werd geëlimineerd”, zei Netanyahu donderdag in een videoboodschap. “In het hart van Beiroet.”

In de praktijk ging het om Israëlische bommen op een appartement in de zuidelijke wijk Haret Hreik van de Libanese hoofdstad. Het doelwit was naar verluidt Ahmad Ballout, wiens rol in de Radwan-eenheid, de ‘elitetroepen’ van Hezbollah, onduidelijk is. “Nicholas Blanford, een onderzoeker bij de Atlantic Council en Hezbollah-expert, zegt dat hij nog nooit van Ballout had gehoord”, schreef de Libanese krant l’Orient-Le Jour donderdag. “Er bestaat weinig verifieerbare informatie over Ballout, zelfs zijn voornaam varieert: Israëlische media noemen hem Malek, het Israëlische leger identificeert hem als Ahmad en Netanyahu noemde hem Mohammad”, aldus de krant.

Belangrijker dan het doelwit lijken de timing en de locatie van het Israëlische bombardement te zijn. De vorige Israëlische bommen op Beiroet vielen op 8 april, net de dag waarop bemiddelaar Pakistan bekendmaakte dat de Verenigde Staten en Iran een bestandsakkoord hadden, dat ook van toepassing zou zijn op Libanon. Meteen daarop volgden de zwaarste Israëlische bombardementen op Libanon sinds decennia, waarbij “honderd doelwitten in tien minuten” werden geviseerd en minstens 325 Libanezen omkwamen, vooral burgers, ook in zelden geviseerde centrumwijken van Beiroet.

Van Gaza via Libanon tot Iran tekent zich een patroon af waarbij Israël fel escaleert telkens de VS dicht bij een bestand komen. “Het lijkt overduidelijk dat de dood van de Hezbollah-man bedoeld was om de diplomatieke toenadering tussen Iran en de VS te ondermijnen”, zegt Mairav Zonszein, Israël-analist bij de denktank International Crisis Group (ICG), vanuit Tel Aviv aan De Standaard.

De sjiitische Hezbollah-militie in Libanon is een bondgenoot van Iran. De Amerikaanse president Donald Trump behandelt Iran als een chefsache, maar laat Israël tegelijk veel speelruimte in Libanon. Nochtans heerst ook daar sinds 17 april officieel een door de VS onderhandeld bestand. In de praktijk gaat in Libanon de oorlog voort in het zuiden, maar bleef de hoofdstad Beiroet in de voorbije maand gespaard van bommen, tot woensdagavond. Waarom de VS dat ene bombardement wel toelieten – Israël zegt Washington te hebben ‘geconsulteerd’ – is onduidelijk.

“Het is een erg bizarre dynamiek”, zegt ICG-experte Zonszein. “De Amerikanen kennen de rode lijnen van Iran en willen een akkoord niet in gevaar brengen. Het is duidelijk dat Netanyahu Trump ervan heeft overtuigd dat deze oorlog gevoerd moest worden. Nu is het Trump die aandringt op een einde aan de oorlog. Ook in Libanon legt Trump beperkingen op. Trump zoekt naar een uitweg, Netanyahu wil door. Tegelijk is onduidelijk wie aan Amerikaanse kant eigenlijk het dossier-Libanon beheert”, stelt Zonszein. “Israël maakt daar gebruik van.”

Zeker is dat premier Netanyahu geen goed oog heeft in de onderhandelingen tussen president Trump en het Iraanse regime. Anonieme ‘hoge Israëlische functionarissen’ trekken in Israëlische media alle registers open. “Dit is verschrikkelijk voor Israël”, zei een “Israëlische bron die bekend is met de details” over Trumps onderhandelingen aan de populaire krant Yedioth Ahronoth. “Het is een slecht akkoord dat een levenslijn biedt aan de ayatollahs.”

Vorige week kopten die Israëlische media nog dat “Israël zich opmaakt om de strijd met Iran snel te hervatten” en beloofde de minister van Defensie, Yisraël Katz, dat de Amerikaans-Israëlische objectieven een “vrije wereld voor generaties” beoogden. Nu wordt gesproken over een “strategische ramp”, die premier Netanyahu bovendien erg slecht zou uitkomen in een cruciaal verkiezingsjaar.