“De verschuiving van pijplijngas naar lng was bedoeld om Europa bevoorradingszekerheid te geven en de bevoorrading te diversifiëren. Maar de oorlog in het Midden-Oosten en het overmatige vertrouwen op Amerikaans lng tonen aan dat die strategie heeft gefaald.” Ana Maria Jaller-Makarewicz, energieanaliste bij de Amerikaanse denktank IEEFA waarschuwt dat Europa zich in toenemende mate vastrijdt met zijn gasstrategie. “Lng is de achilleshiel geworden van Europa’s energiebevoorrading. Het stelt het continent bloot aan hoge gasprijzen en aan nieuwe vormen van verstoring van de energiebevoorrading.”

Jaller-Makarewicz trekt die conclusie op basis van nieuwe cijfers, waaruit blijkt dat Europa steeds meer leunt op lng-import uit de Verenigde Staten. In 2026 zou twee derde van het lng uit dat land komen. Daarmee steken de VS Noorwegen, dat pijpleidinggas levert, voorbij als Europa’s grootste gasbevoorrader. Tegen 2028 zou zelfs 80 procent van het lng uit de VS komen.

Ook Russisch gas zit in de lift. Rusland blijft Europa’s op een na grootste lng-bevoorrader, ondanks de ambitie van de EU om af te raken van de import van Russisch gas. Die steeg in het eerste kwart van 2026 met 16 procent, onder meer via de haven van Zeebrugge, vergeleken met dezelfde periode vorig jaar. In 2025 gaven Europese landen 5,9 miljard euro uit aan Russisch pijplijngas en 6,7 miljard aan Russisch lng.

Aan de hoge afhankelijkheid van Amerikaans gas is een risico verbonden. Doorgaans is Amerikaans lng voor Europa de duurste vorm van aardgas om aan te kopen. In de handelsdeal met de VS had Europa zich al geëngageerd om een overigens onhaalbaar hoge hoeveelheid Amerikaans lng aan te kopen. Om daarin te slagen moet Europa meer concurreren met Azië, waar gastekorten ontstaan door de sluiting van de Straat van Hormuz.

Daar komt nog bij dat de Europese gasvoorraden op het eind van afgelopen winter op een laag pitje waren beland. Dat maakt dat een gestage aanvoer van gas nodig is om klaar te raken tegen volgende winter. Bij de minste hapering in de aanvoer dreigt het doel niet gehaald te worden, en door de hoge prijzen zijn handelaars niet erg geneigd om snel te gaan met het vullen van de voorraden.

Dat alles dreigt te resulteren in nog hogere prijzen. Een groot deel van het Amerikaans lng valt onder langetermijncontracten, een kleiner gaat naar waar het meest wordt geboden. Er zal niet worden geaarzeld om op zee om te keren als er elders meer te verdienen valt. Dat model kan Europa veel geld kosten.

De gasprijs staat vandaag op ongeveer 46 euro per megawattuur. Dat is een fikse stijging ten opzichte van de circa 30 euro van voor de oorlog in Iran, maar ligt nog ver onder de meer dan 300 euro die betaald werd tijdens de energiecrisis. De vulgraad van de Europese gasvoorraden bedraagt vandaag meer dan 35 procent, in een maand tijd is er zes procent bijgekomen.