“De zee is de enige open ruimte voor mensen in Gaza. Het is de enige mogelijkheid om even te ontsnappen”, vertelt Amjed Tantish aan de telefoon. “Er is niets anders. Er zijn geen parken, geen cinema’s. Vroeger kon je wandelen langs de aardbeienboerderijen, maar die zijn nu allemaal vernield of bezet door het Israëlische leger.” Daarom besloot Tantish dat hij de kinderen van Gaza weer zou laten zwemmen.
Al sinds 1999 organiseerde Tantish jaarlijks zwemlessen voor duizenden kinderen, tot de oorlog hem dwong die stop te zetten. Het begon voor hem allemaal met een olympische droom. “Maar ik ben er nooit in geslaagd om me voor de Spelen te kwalificeren”, zegt Tantish, vandaag 49 jaar oud. “Dus besloot ik om mijn droom na te jagen via een nieuwe generatie. Ik wilde kinderen coachen, zodat Palestina zwemmers van wereldklasse zou hebben.”
Maar toen Gaza na de machtsgreep van Hamas in 2007 de ene na de andere oorlog doormaakte, veranderde de insteek van zijn lessen: “Het doel is om kinderen te helpen die door de oorlog met trauma’s en andere problemen zitten. We willen hun hoop en zelfvertrouwen teruggeven.”
Drie jaar lang lagen zijn zwemlessen stil, tot Tantish in juli voorzichtig weer een teen in het water stak. Hij startte met proeflessen voor een paar honderd kinderen. Die bleken succesvol, en nu wil hij snel opschalen. Tantish focust zich daarbij op wie het zwaarst door de oorlog is getroffen: weeskinderen, ontheemden en jongeren met verminkingen. De tentenkampen langs de kust van Gaza lopen vol met kandidaat-zwemmers die zijn lessen goed kunnen gebruiken. “We willen kinderen een kans bieden om hun kindertijd weer op te eisen, om opnieuw kind te zijn”, legt de zwemleraar uit. “Zo kunnen ze mooie herinneringen opdoen, en eindelijk vreugde beleven na zo’n catastrofale periode.”
Er is ook een praktische noodzaak, zegt Tantish. Hijzelf leeft in een tent niet ver van een ontziltingsinstallatie, waardoor hij vrij goede toegang heeft tot water. “Maar we lijden nog altijd onder de hitte in onze plastic tenten. De meeste mensen in Gaza raken moeilijk aan water. De zomerse hitte is fataal, mensen branden alsof ze in de hel zitten. Ik heb nog wat vrije ruimte bij mijn tent, maar veel mensen hebben geen privacy en geen schaduw. Kinderen moeten de kans krijgen om te ontsnappen aan de zomerhitte, ook al is het maar een paar uur per dag. Daarvoor dienen onze zwemlessen.”
De lessen moeten bovendien vermijden dat kinderen verdrinken wanneer ze zonder begeleiding de zee induiken, op zoek naar beweging, verfrissing of iets van vrije ruimte. Meer dan twee miljoen Palestijnen zitten in Gaza al maanden samengedrukt tegen de zee, vaak in onhygiënische tentenkampen. Ondanks een staakt-het-vuren was er de voorbije maanden weinig beterschap.
Tantish zag de doorstart van zijn zwemproject ook als een plicht om zijn oudere broer Bahjat te eren. “Bahjat heeft mij leren zwemmen. Hij heeft mij geïnspireerd om in sport te willen excelleren en om de zwemlessen in 1999 in te richten”, vertelt hij met hoorbare trots. Zijn oudere broer werkte als politieagent, maar Amjed herinnert zich hem vooral als de man die meermaals het Palestijnse kampioenschap karate won. Daarna, in de jaren 90, richtte Bahjat zijn eigen karate-academie op in Beit Lahia, de noordelijke buitenwijk van Gaza waar de broers woonden met hun gezinnen.
Daar moesten ze in maart 2025 plots op Israëlisch bevel hun woning ontvluchten. “We werden aangevallen zonder enige reden”, herinnert Tantish zich. Zijn broer stierf, hij raakte gewond aan de arm. “Bahjat was het belangrijkste rolmodel in mijn leven”, zegt Tantish. Eerder in de oorlog had hij al zijn moeder verloren.
